A "lady's" perspective
Di Thomas
Tuesday, 30 June 2009
When I was asked to write a lady's perspective on this race, the first thought I had was that I'm sure many do not consider us mountain biking chicks to be "ladies" in the conventional sense of the word. Who can blame them, what with all the sideways-blowing-of-snot, immodest squatting behind non-existent bushes, mud bespatted, sweating bodies and foul language!
I am reminded of Carl Crouse's comment to me last year: "Ek sal nooit toelaat dat my vrou so iets doen nie!" It was bad enough having to deal with the notion of a woman along, but when she opened her mouth and all manner of choice expletives poured forth, it was just too much: " Nee man, jy moenie so vloek nie!" he felt obliged to admonish. I was undaunted: " Hang onto your helmet dude. Die vloekery het nie eers BEGIN nie!" These $%^&%&% sore knees/ thornbushes/mountains/marshlands/torrential downpours/freezing temperatures/ ^$££$ narratives are not going to get the *&^&* better of me!!
He could only hope I was wrong and that my true feminine nature would kick in soon and I'd see the folly of my ways and realize that this was a MAN'S terrain.
Thing is, though there's no denying that men have the advantage from a pure brute strength perspective ( even Tim James who is tiny - we could probably wear the same clothes - weighs 12kgs more than I do), we "ladies" have a different kind of muscle. It's a tenacity born of eons of labor & childbirth, stoked by centuries of abuse and marginalization in a MAN'S world. We may be built like gazelles, but we've got the hearts of lions and what better way to give vent to our roaring spirits, than to take on such an extreme challenge and emerge victorious DESPITE our comparative lack of physical stature!
I reckon it's time for the full-scale launch of "Action Barbie". Let's teach our daughters what they're really capable of and guys, why not cheer them on, instead of allowing the old Male Ego to rear it's threatened head?
I won't mention names, but one of the R2R guys specifically asked his friend not to get me in the same photo as him. OK, he was laughing & at least he had the good grace to admit that he did not want his mates back home to know that a woman was able to keep up with him, but there was more than a grain of truth in his joking.
My dear husband, Steve, reckons we're just in it to be around REAL MEN.
Yeah! Ken se moer! Give us the Fat Farmers, et al any day. Not to mention the uber athletes who cry real tears on the phone to their wives when the going gets tough! What a turn on!
Seriously, though, it's really not a battle of the sexes, but a personal journey for everyone who undertakes it and just as most of the "Real Men" also turn out to be real GENTLEmen, so too, are each of the ladies that has undertaken this race so much more than the stereotype and I think you'll find they clean up pretty well and that they can be feminine and sweet and alluring if they want to be. They just don't always want to be.
God, it's liberating to chuck away the hair dryer, the make-up, the perfume & the entire wardrobe and spend 3 weeks without a thought to your appearance, reveling in the sheer simplicity of it all. Granted there's no time or energy to care about such things and no one to see you anyway except the REAL MEN, who anyway have forgotten by this stage that you are a woman!
Not surprising, the way you wolf back man-sized portions at every opportunity, not to mention your matted hair; swollen, piggy eyes; chapped lips; craters where your boobs used to be and the fact that you are beginning to exude a certain pungent aroma that will not fade despite the most ardent clothes laundering - 'n ingebakte stink, I call it and the only remedy is to pile on the outer layers in an effort & bury the pong.
There is no doubt that this journey is a huge undertaking and it is guaranteed to take even the toughest of the tough way out of their comfort zone, but the rewards are indescribable and the experience seems to bury deeply under the skin of all who have ventured there.
Most women would never consider taking on such an "adventure" and up until
2009 there has never been more than one lone female on the start line. This year has seen that figure jump by a massive 200% and we now have 3 ladies en route to Cape Town: Fiona Coward, Estelle Labuschagne & Esti Du Plessis and by all accounts they are doing our sex proud and taking it all in stride.
YOU GO GIRLS!!
6/30/2009
Veteran rider breaks Freedom Challenge record
Tuesday 30 June 2009
4…3…2…1…1 – the hours of sleep that veteran mountain biker Tim James of Team Squirt riding Scott had over the last 5 nights of his record-breaking ride to the finish of the 2009 Freedom Challenge non-stop mountain bike race across South Africa at Diemersfontein Wine Estate outside Cape Town.
Having left Pietermaritzburg on 16 June 2009 with the last batch of riders to start, James set the early pace in the race. On the first day of riding he pushed through the initial support station at Mc Kenzie Country Club situated on the watershed between the Umkomaas and Umzimkulu Rivers and arrived at the second support station in the Ntsikeni Nature Reserve at midnight, having ridden 203 kms and climbed over 5000 metres. He arrived at the village of Rhodes 500 kms from the start in 3 days – an achievement that was only made possible when he took on the 1000 metre climb up the escarpment of the Maluti Drakensberg on the footpath of Lehana’s Pass at night.
This initial effort appeared to be taking its toll as James’ progress then slowed over the next three days. By the end of the sixth day of riding the lead shifted to Andrew Barnes. Barnes, who is 20 years younger than James, left Pietermaritzburg four days before him and was riding about 400 kilometres ahead of him. For the next five days the initiative lay with Barnes who appeared to be riding strongly and consistently. Maintaining a punishing schedule of limited sleep James not only managed to hold to his own strategy for breaking the race record but also to keep in touch with the pace of Barnes. However, he admits that the effort was taking its toll.
Approaching the town of Willowmore late at night on the 11th day of the riding he was physically and mentally depleted and was tormenting himself with thoughts of withdrawal. However, he was then buoyed by the news that Barnes up ahead of him had been delayed in the Swartberg by a snowstorm and he continued onwards.
Rather than stopping at Willowmore James’ began a really big push. He slept for two hours at Rondawel in the Moordenaars Karoo. He then rode for 22 hours and 237 kms through Prince Albert, up the Swartberg Pass, into the Gamkaskloof and took on the portage up Ladder. He arrive at Rouxpos on the slopes of the Swartberg after midnight. After sleeping at Rouxpos for 2 hours, James continued on to the Anysberg Nature Reserve, where he catnapped for an hour, before riding across the Little Karoo to Montagu. He crossed the Breede River to reach Macgregor in the early evening and then took on the Coenieskraal climb to arrive at the Oestervanger Guest House in the Agterkliphoogte Valley well after midnight. After sleeping for an hour he then rode past the Brandvlei Dam and up alongside the Holsloot River before taking on the 8 km portage up the Stettynskloof in the Du Toits Kloof mountains and continued through to the finish at Diemersfontein.
James arrived at the finish at Deimersfontein on 9.45 pm on Monday night. His total riding time for the 2350 kms from Pietermaritzburg was 13 days 15 hours and 45 minutes. He broke the previous race record by 21 hours.
Talking at the finish, where he received the Basutho blanket given to all Freedom Challenge finishers, James spoke of the incredible effort that had been required and how punishing it had been. However, apart from saddle sores the only other ailment of which he spoke was a burnt tongue – the result of hurriedly drinking hot soup as he rushed through support stations.
Having completed the event for the third year in a row, James indicated that he had found this year’s ride particularly taxing. Whilst his record raises the bar he pointed out that it serves also to show others what is possible. However, even if others are able to better his time it remains to be seen whether any rider will be able to match his finishing places in successive years of 2nd, 1st and 1st.
With James having claimed first place and Barnes confirmed in second, attention now turns to the race for third place where Freedom Challenge veteran Francois Riekert has been riding with the tandem of Mike Woolnough and Glenn Harrison of Snapper Display. Whilst the tandem have been battling with bike problems and injuries they have also had to try to fend off the chase of Marnitz Nienaber of the North West.
Nienaber, in turn, is doing his best to not only secure third place but, in the process, beat his North West riding partner, mielie farmer Carl Crous. By Monday night the Riekert and the tandem had arrived in Prince Albert, Nienaber, who started in Pietermaritzburg 2 days later, had arrived in Willowmore.
Crous, in the meantime, appears to be putting in an incredible charge – on Sunday he rode from the support station at Toekomst on the banks of the Darlington Dam, through Bucklands above the Groot Rivier Poort and down the Osseberg jeep track into Cambria. On Monday he left Cambria, rode up the length Baviaanskloof and, arriving at Willowmore well after midnight, found Nienaber sleeping. Whilst the two will ride together into Tuesday it remains to be seen how far this will continue.
4…3…2…1…1 – the hours of sleep that veteran mountain biker Tim James of Team Squirt riding Scott had over the last 5 nights of his record-breaking ride to the finish of the 2009 Freedom Challenge non-stop mountain bike race across South Africa at Diemersfontein Wine Estate outside Cape Town.
Having left Pietermaritzburg on 16 June 2009 with the last batch of riders to start, James set the early pace in the race. On the first day of riding he pushed through the initial support station at Mc Kenzie Country Club situated on the watershed between the Umkomaas and Umzimkulu Rivers and arrived at the second support station in the Ntsikeni Nature Reserve at midnight, having ridden 203 kms and climbed over 5000 metres. He arrived at the village of Rhodes 500 kms from the start in 3 days – an achievement that was only made possible when he took on the 1000 metre climb up the escarpment of the Maluti Drakensberg on the footpath of Lehana’s Pass at night.
This initial effort appeared to be taking its toll as James’ progress then slowed over the next three days. By the end of the sixth day of riding the lead shifted to Andrew Barnes. Barnes, who is 20 years younger than James, left Pietermaritzburg four days before him and was riding about 400 kilometres ahead of him. For the next five days the initiative lay with Barnes who appeared to be riding strongly and consistently. Maintaining a punishing schedule of limited sleep James not only managed to hold to his own strategy for breaking the race record but also to keep in touch with the pace of Barnes. However, he admits that the effort was taking its toll.
Approaching the town of Willowmore late at night on the 11th day of the riding he was physically and mentally depleted and was tormenting himself with thoughts of withdrawal. However, he was then buoyed by the news that Barnes up ahead of him had been delayed in the Swartberg by a snowstorm and he continued onwards.
Rather than stopping at Willowmore James’ began a really big push. He slept for two hours at Rondawel in the Moordenaars Karoo. He then rode for 22 hours and 237 kms through Prince Albert, up the Swartberg Pass, into the Gamkaskloof and took on the portage up Ladder. He arrive at Rouxpos on the slopes of the Swartberg after midnight. After sleeping at Rouxpos for 2 hours, James continued on to the Anysberg Nature Reserve, where he catnapped for an hour, before riding across the Little Karoo to Montagu. He crossed the Breede River to reach Macgregor in the early evening and then took on the Coenieskraal climb to arrive at the Oestervanger Guest House in the Agterkliphoogte Valley well after midnight. After sleeping for an hour he then rode past the Brandvlei Dam and up alongside the Holsloot River before taking on the 8 km portage up the Stettynskloof in the Du Toits Kloof mountains and continued through to the finish at Diemersfontein.
James arrived at the finish at Deimersfontein on 9.45 pm on Monday night. His total riding time for the 2350 kms from Pietermaritzburg was 13 days 15 hours and 45 minutes. He broke the previous race record by 21 hours.
Talking at the finish, where he received the Basutho blanket given to all Freedom Challenge finishers, James spoke of the incredible effort that had been required and how punishing it had been. However, apart from saddle sores the only other ailment of which he spoke was a burnt tongue – the result of hurriedly drinking hot soup as he rushed through support stations.
Having completed the event for the third year in a row, James indicated that he had found this year’s ride particularly taxing. Whilst his record raises the bar he pointed out that it serves also to show others what is possible. However, even if others are able to better his time it remains to be seen whether any rider will be able to match his finishing places in successive years of 2nd, 1st and 1st.
With James having claimed first place and Barnes confirmed in second, attention now turns to the race for third place where Freedom Challenge veteran Francois Riekert has been riding with the tandem of Mike Woolnough and Glenn Harrison of Snapper Display. Whilst the tandem have been battling with bike problems and injuries they have also had to try to fend off the chase of Marnitz Nienaber of the North West.
Nienaber, in turn, is doing his best to not only secure third place but, in the process, beat his North West riding partner, mielie farmer Carl Crous. By Monday night the Riekert and the tandem had arrived in Prince Albert, Nienaber, who started in Pietermaritzburg 2 days later, had arrived in Willowmore.
Crous, in the meantime, appears to be putting in an incredible charge – on Sunday he rode from the support station at Toekomst on the banks of the Darlington Dam, through Bucklands above the Groot Rivier Poort and down the Osseberg jeep track into Cambria. On Monday he left Cambria, rode up the length Baviaanskloof and, arriving at Willowmore well after midnight, found Nienaber sleeping. Whilst the two will ride together into Tuesday it remains to be seen how far this will continue.
Dag 14 Cambria - Willomore
David se ma maak vir my die lekkerste oats pap, en ek eet nie eers oats nie< te veel darvan in die army gehad, maar ek moet sê die oats geniet ek sommer baie.
6H00 trek ek weg op bekende terrein, moet sê die "mother of all climbs" is heelwat maklike van Cambria se kant, ek ry bykans die hele pas uit, dalk is ek net baie sterker en meer moedswillig.
Amper bo neem ek een van die mooiste sonsopkomse af in 'n lang tyd, moet sê die laaste paar dae was maar baie bewolk en reënerig en dit het seker die sonsopkoms baie meer spesiaal gemaak.
Onthou my as ek weer gaan jag om dit op 'n mtb te doen, ek het vandag 'n kudu surprise en kon 'n foto op 30m neem, 100m verder surprise ek 'n vrou wat bietjie water terug gee aan moeder aarde, nie dat die aarde eintlik water nodig het nie. Ek wys toe maar aan hulle uit dat daar ook nie 'n te skaam kudu net om die draai is.
Die Baviaans bly mooi, nat of droog, dis altyd 'n plesier om hier te ry en ek ry sommer met nuwe krag na Dam se Drift. By Dam se Drif lig Estelle my in dat daar iemand op my spoor is, hy het glo 9H00 in Cambria aangedoen en dit kan net Commander Carl Crous weer soos Fiona hom nou gedoop het. Soos wat ek vir Crous ken het hy sy troepe tot op die uiterste gedryf en nou gerebelleer hulle, Crous is nou warm op my spoor. Ek besluit om die laaste deel uit die Baviaans gas te gee om die aanval te stuit, en ek trap vir die vale, soms wonder ek of ek nie maar moet oorgee aan die wilde jaagtog en maar saam met Crous die laaste deel moet aanpak nie ?
Ek besef dat die Trans Baviaans eintlik 'n moerse lang afdraande is oppad na Jeffrey's Baai, dit voel nie altyd so wanneer jy daaraan deelneem nie, my hier waar ek nou ry is dit 'n grenslose lang sinkplaat opdraande, ek wurg die fiets om 15 km/u uit hom uit te kry, waar is gister se ooste wind nou ? Net voor Nuwe Kloof pas maak iemand Antartika se deure oop, die son skyn nog maar die warm strale word deur die berge verberg en ek stop om warm klere aan te trek. Ek val die Nuwe Koof pas aan in laaste lig en dis so asof dit makliker gaan in die donker, dis eintlik 'n baie gemaklike mooi pas en ek verwonder my aan die skaduwee's van die rotsformasies wat moeder aarde in boë gebuig het.
Willem WP stop my by sy hek, hy beloer my liggie al van ver af, hy nooi my in vir koffie en koffie klink vir my baie lekker veral in die helse koue. Willem vertel my van Steve Honey een van die challengers wat hy gister in die ysreën te hulp gesnel het, Steve het aan erge hipotermie gely toe hy hulle vind, was nie eers meer instaat om te praat nie, wat te sê van loop of ry. Willem dompel hom toe maar in 'n warm bad en nadat Steve ontdooi het, prop hy hom toe vol warm koffie en kudu biltong. Steve ken ook nou vir Rageltjie de Beer, hy was blykbaar in 'n noue ontmoeting met haar betrokke, Willem kerf van die biltong, dis warm in die kombuis en ek geniet nog 'n koppie gasvrye koffie. Willem sit musiek aan, nogals U2 een van my gunstelinge en ek geniet die musiek tot in my klein toontjie, suiwer musiek met die regte woorde, ons begin gesels oor jag en hy verneem ek het nog nooit 'n kudu gejag nie. Ek moet net keer, Willem wil my vat vir 'n Kudu jag, sommer dadelik, 'n man kan nie die Freedom Challenge doen en nog nooit 'n kudu gejag het nie, moet sê Willem het my amper oortuig........
Ek val weer in die vriesende pad, nou baie kouer na die warm kombuise met ekstra spesiale koffie, biltong en goeie geselskap en ek kan net dink hoe Steve gister in die ysreën moes voel. Willem stuur nog medisyne saam vir Steve en so ses wilde stukke biltong en my kruik loof oor van gasvryheid, net na 20H00 val ek by die Willow's in, ek maak my staan voor die kaggel, trek die laaste hitte uit die lawende vlamme, hier sal 'n man regtig vir Rageltjie ontmoed as jy nie versigtig is nie.
Ek ontmoet vir Steve en hoor sy ontberings aan, die man is baie bly om my te sien en vra of hy more kan saamry en ek dink dis 'n goeie plan, ek het bietjie geselskap nodig en so wonder ek oor Crous, waar is die man, gaan ek voor hom bly tot die einde of gaan hy my more vang ?
Amper bo neem ek een van die mooiste sonsopkomse af in 'n lang tyd, moet sê die laaste paar dae was maar baie bewolk en reënerig en dit het seker die sonsopkoms baie meer spesiaal gemaak.
Onthou my as ek weer gaan jag om dit op 'n mtb te doen, ek het vandag 'n kudu surprise en kon 'n foto op 30m neem, 100m verder surprise ek 'n vrou wat bietjie water terug gee aan moeder aarde, nie dat die aarde eintlik water nodig het nie. Ek wys toe maar aan hulle uit dat daar ook nie 'n te skaam kudu net om die draai is.
Ek val weer in die vriesende pad, nou baie kouer na die warm kombuise met ekstra spesiale koffie, biltong en goeie geselskap en ek kan net dink hoe Steve gister in die ysreën moes voel. Willem stuur nog medisyne saam vir Steve en so ses wilde stukke biltong en my kruik loof oor van gasvryheid, net na 20H00 val ek by die Willow's in, ek maak my staan voor die kaggel, trek die laaste hitte uit die lawende vlamme, hier sal 'n man regtig vir Rageltjie ontmoed as jy nie versigtig is nie.
Ek ontmoet vir Steve en hoor sy ontberings aan, die man is baie bly om my te sien en vra of hy more kan saamry en ek dink dis 'n goeie plan, ek het bietjie geselskap nodig en so wonder ek oor Crous, waar is die man, gaan ek voor hom bly tot die einde of gaan hy my more vang ?
6/29/2009
Dag 13 Bucklands - Cambria
Dou voor dag vat Hannes my terug na die plek waar die polisieman my opgelaai het, ek weet nie wat my gisteraand besiel het om in die bakkie in te klim nie, die laaste deel van die pad is amper heelpad afdraande en so teen 8H00 val ek weer in by Hannes vir 'n lekker ontbyt.
Met die wegtrek slag begin dit liggies reën, die wind steek op en soos ek vorder klim die Duiwel agter die berg uit, dit voel of ek in 'n monsoon vasgevang word. Die reën val in vlae neer, die wind waai my rugsak se reën mantel weg, my rugsak en alles binne in is pap sop nat en ek gooi sulke wilde esse in die modder soos die wind my probeer wegwaai. Ek word kinderlik gatvol, ek is moeg vir die reën, gatvol vir die modder wat oral inkruip en alles opdonner, en van die Duiwel se wind wil ek nie eers praat nie. Vir sewe dae swoeg ek elke dag teen 'n geweldadige Weste wind, en op die agtste dag, die dag wat ek saam met die wind moet ry sal die Duiwel 'n Ooste wind afvuur wat die reën so horisontaal in my in my oe in steek........
'n Man se kop moet sterk wees vir die race, want as die kop nie wil nie dan wil die lyf ook nie, die alleen swoeg teen die wind, reën en modder is besig om my stelselmatig af te breek en ek bereik breekpunt, ek gooi die fiets eenkant en ek wonder wat de donner soek ek hier, is dit my straf omdat ek 'n lift by die polisieman gekry het ? So staan ek seker vir 10 minute in die gietende reën, die reën is eintlik besig om my skoon te was en ek besef dit help nie om maar net daar te staan nie, ek kan niemand bel nie en niemand ry die god verlate paaie nie, al genade is ek moet maar opklim en aanry......
Netso voor ek die Grootrivier poort aanvat, lui my sel, dis Melanie, die Here het haar seker gevra om my moed in te praat en ek pak uit, alles uit, ek is klaar en al wat sy vir my sê is : " Kom dan maar huistoe"
Ek is verstom geslaan, my wonderlike vrou wat my altyd in alles ondersteun en motiveer sê ek moet maar huistoe kom, het ek so afgeleef en negatief geklink. Ek besluit dan gaan ek maar huistoe, en die pad na die huis is deur die Grootrivier poort, dieselfde pad as die Freedom Challenge s'n, gelukkig is dit 'n lang pad met lekker styl opdraandes en baie dinktyd. Ek bereik die uitkykpunt en in plaas van reëndruppels word daar 'n arsenaal sms boodskappe op my afgevuur, my wonderlike vrou het al my pêlle ingelig van my mismoedige gemoeds toestand en ek besluit om af te trek en die wêreld te bekyk en die reën bedaar en die son se strale breek deur en ek kry weer nuwe moed.
Met nuwe moed val ek die Osseberg aan, dis so asof die sonstrale al die sukkel van my afdroog, ek sien die mooi weer raak en die lus om klaar te maak helder weer op in my, Osseberg is nie te erg nie en ek vorder gou deur die Grootrivier poort, kruis die rivier dertien keer en voor die son sak staan ek voor die 4m hoë wildshek, ek klim oor en binnekort bevind ek my op die bekende Baviaans pad en ek is sommer weer baie lus vir ry. Die pad ken ek, ek bevind my nou op baie bekende grond, Trans Baviaans grond en ek weet ek gaan lekker ry, ek het dan elkeen van my vorige vyf Trans Baviaans renne geniet.
Ek kom by die support station " The Haven" volgens die roete aanwysings aangedui by dooie mans deur aan, hier is verseker niemand nie, nie 'n siel nie, hier was ook nie 'n siel vir 'n lang tyd nie, die plek is ook nie oop nie, wat nou wonder ek. Ek besluit toe maar om aan te ry na die volgende support station Dam se Drift so 80km verder, ek behoort seker so na middernag daar aan te kom. Uit die bloute lui my selfoon weer, dis Eduard wat baie besorgd oor my doen en late uitvra, hoe voel ek, sien ek nog kans om aan te gaan en waar is ek ?
Ons het nog nooit sein hier gehad nie en hier is ek nou in 'n gesperk met 'n goeie pêl, en die vlammetjie brand sommer baie helderder. Ek bel vir Melanie, bedank haar vir haar geloof in my en al haar ondersteuning en liefde en belowe sommer om baie vinnig te ry, ek mis haar regtig baie.
Ek besluit toe maar terwyl ek nou sein het om uit te vind waar ons nou eintlik moet slaap en waar ek my roomysbak met voorrade gepak kan kry. Ek kan sommer hoor hoe lekker David lag toe hy die oproep antwoord, die oornag plek is geskuif na Kudu Kaya, so entjie verder aan, hy prewel iets van hy het ons gesê die oornag plek het geskuif die aand voor ons weggespring het. By Kudu Kaya aangekom besluit ek om maar oor te slaap, vandag was 'n harde dag vir my gewees, baie amper te hard.....
Ek probeer uitvis waar Crous is, niemand weet nie, hy praat nie en die aarde swyg ook oor sy doen en late.
Met die wegtrek slag begin dit liggies reën, die wind steek op en soos ek vorder klim die Duiwel agter die berg uit, dit voel of ek in 'n monsoon vasgevang word. Die reën val in vlae neer, die wind waai my rugsak se reën mantel weg, my rugsak en alles binne in is pap sop nat en ek gooi sulke wilde esse in die modder soos die wind my probeer wegwaai. Ek word kinderlik gatvol, ek is moeg vir die reën, gatvol vir die modder wat oral inkruip en alles opdonner, en van die Duiwel se wind wil ek nie eers praat nie. Vir sewe dae swoeg ek elke dag teen 'n geweldadige Weste wind, en op die agtste dag, die dag wat ek saam met die wind moet ry sal die Duiwel 'n Ooste wind afvuur wat die reën so horisontaal in my in my oe in steek........
'n Man se kop moet sterk wees vir die race, want as die kop nie wil nie dan wil die lyf ook nie, die alleen swoeg teen die wind, reën en modder is besig om my stelselmatig af te breek en ek bereik breekpunt, ek gooi die fiets eenkant en ek wonder wat de donner soek ek hier, is dit my straf omdat ek 'n lift by die polisieman gekry het ? So staan ek seker vir 10 minute in die gietende reën, die reën is eintlik besig om my skoon te was en ek besef dit help nie om maar net daar te staan nie, ek kan niemand bel nie en niemand ry die god verlate paaie nie, al genade is ek moet maar opklim en aanry......
 |
| Die groot besluit op Osseberg uitkykpunt, gaan ek huistoe of ry ek aan. |
Ek is verstom geslaan, my wonderlike vrou wat my altyd in alles ondersteun en motiveer sê ek moet maar huistoe kom, het ek so afgeleef en negatief geklink. Ek besluit dan gaan ek maar huistoe, en die pad na die huis is deur die Grootrivier poort, dieselfde pad as die Freedom Challenge s'n, gelukkig is dit 'n lang pad met lekker styl opdraandes en baie dinktyd. Ek bereik die uitkykpunt en in plaas van reëndruppels word daar 'n arsenaal sms boodskappe op my afgevuur, my wonderlike vrou het al my pêlle ingelig van my mismoedige gemoeds toestand en ek besluit om af te trek en die wêreld te bekyk en die reën bedaar en die son se strale breek deur en ek kry weer nuwe moed.
 |
| Osseberg in sonlig. |
Ek kom by die support station " The Haven" volgens die roete aanwysings aangedui by dooie mans deur aan, hier is verseker niemand nie, nie 'n siel nie, hier was ook nie 'n siel vir 'n lang tyd nie, die plek is ook nie oop nie, wat nou wonder ek. Ek besluit toe maar om aan te ry na die volgende support station Dam se Drift so 80km verder, ek behoort seker so na middernag daar aan te kom. Uit die bloute lui my selfoon weer, dis Eduard wat baie besorgd oor my doen en late uitvra, hoe voel ek, sien ek nog kans om aan te gaan en waar is ek ?
Ons het nog nooit sein hier gehad nie en hier is ek nou in 'n gesperk met 'n goeie pêl, en die vlammetjie brand sommer baie helderder. Ek bel vir Melanie, bedank haar vir haar geloof in my en al haar ondersteuning en liefde en belowe sommer om baie vinnig te ry, ek mis haar regtig baie.
Ek besluit toe maar terwyl ek nou sein het om uit te vind waar ons nou eintlik moet slaap en waar ek my roomysbak met voorrade gepak kan kry. Ek kan sommer hoor hoe lekker David lag toe hy die oproep antwoord, die oornag plek is geskuif na Kudu Kaya, so entjie verder aan, hy prewel iets van hy het ons gesê die oornag plek het geskuif die aand voor ons weggespring het. By Kudu Kaya aangekom besluit ek om maar oor te slaap, vandag was 'n harde dag vir my gewees, baie amper te hard.....
Ek probeer uitvis waar Crous is, niemand weet nie, hy praat nie en die aarde swyg ook oor sy doen en late.
Dag 12 Van de Venterskraal - Bucklands
Nie te goed geslaap nie, ek het 'n allemintige hoes aan my, ek hoes nou al so dat jy net sterretjie sien spat eklke keer wat ek hoes. Ek het antibiotika by my, maar dis vir 'n noodgeval en eers wanneer ek naby kom om 'n aar te bars sal ek dit oorweeg. Gedurende die dag kan ek die hoes onder dwang hou, maar in die nag rebbeleer hy en hou hy my die heel nag wakker, iewers gaan ek iets aan die hoes moet doen.
Val so net na 12H00 by Toekomst in, ek val weg aan 'n lekker bord kos wat Phillip Henderson se vrou Lisa vir my voorberei het, ek word tot in die afgrond bedelf en oorlaai met padkos. Ek oorweeg om myself 'n BCO inspuiting te gee, maar ek is bang my alie ruk homself weg voor ek die naald inkry, maar daar is altyd 'n eerste keer. Phillip vra my wat wil ek maak, en ek verduidelik hom ek benodig 'n BCO inspuiting om my imuniteit op te bou en die ondraaglike gehoessery te verjaag. Hy het al baie volstruise en beeste ingespuit en ek buk sodat hy die mal mountain biker kan inspuit.
Vertrek 13H00 kry die damwal maklik, sukkel my gat af om versteekte padjie na die Gwaas vallei te kry, op en af ry ek opsoek na die padjie. Die roete aanwysings sê dis 'n baie swak padjie, maar dit sal verbeter soos ek verder in die vallei opbeweeg. In my geharwar op soek na die padjie verloor ek my waterbotter, los die fiets en sak en hol so 5 km terug, dit was my spaar waterbottel, my eerste een het ek op Struishoek verloor en nou het ek niks. Kry nie die bottel nie skeeu dat die berge antwoord gee. Gelukkig het ek darem 'n pad gekry wat ek vermoed is die Gwaas vallei se pad.
Ek stop by 'n houthuis drink ou brakwater, wurg die water in, die volgende water is seker 40 km verder by die Draaifontein opstal en ek hoop ek hou tot daar, gister was 'n lekker dag, vandag is besig om baie vinnig skeef te loop. Dis warm in die Gwaas vallei, stowwerig, die son brand meedoonloos op my neer en vir eens is ek bly die donkerte sak op my toe, maar met die donkerte keer die welbekende hoes terug, die hoes kom diep uit my longe uit, dis seer en ek snak na asem ek het nou retgte medisyne nodig.
In die donkerte ploeter ek voort, al hoesende 'n polisieman van Kleinpoort ontferm hom oor my en bied aan om my na Hannes van Bucklands te neem, die koue lug is nie goed vir my nie en ek gee in. Uitgedroog al hoesende stap ek by Hannes in, my race is nou eintlik verby, jy mag nie van gemotoriseerde hulp gebruik maak nie. Hannes prop my vol pille en hoes medisyne en dan lekker kos, ek vat 'n lekker bad en kom sit voor die vuur. Ek is nou eintlik baie spyt ek het van die polisieman se hulp gebruik gemaak en Hannes wil weet wat gaan ek nou maak. Wel daar bly net een ding oor, ek moet David inlig oor wat ek aangevang het, ek sal maar op my fiets moet klim en terugry na die plek waar die polisieman my opgelaai het, dis al genade. Hannes bied aan om my terug te vat na die plek waar die polisieman my opgelaai het, daar is nie sein nie en ek stuur dadelik 'n boodskap vir David om hom in te lig oor my oortreding en wat my plan van aksie is. Ons sal more weet wat sy besluit is wanneer hy die boodskap kry, maar nou het ek rus nodig ek moet die hoes op 'n manier afskaf anders gaan ek in 'n hospitaal opeindig.
More oggend vat Hannes my terug na plek waar poliesman my opgelaai het sodat ek die stuk kan ry, en daar begin dit weer reën en dit hou nie op nie, en die wind waai en dit hou nie op nie, en ek raak gatvol sommer baie gatvol en dit gaan verby.
Ek stop by 'n houthuis drink ou brakwater, wurg die water in, die volgende water is seker 40 km verder by die Draaifontein opstal en ek hoop ek hou tot daar, gister was 'n lekker dag, vandag is besig om baie vinnig skeef te loop. Dis warm in die Gwaas vallei, stowwerig, die son brand meedoonloos op my neer en vir eens is ek bly die donkerte sak op my toe, maar met die donkerte keer die welbekende hoes terug, die hoes kom diep uit my longe uit, dis seer en ek snak na asem ek het nou retgte medisyne nodig.
In die donkerte ploeter ek voort, al hoesende 'n polisieman van Kleinpoort ontferm hom oor my en bied aan om my na Hannes van Bucklands te neem, die koue lug is nie goed vir my nie en ek gee in. Uitgedroog al hoesende stap ek by Hannes in, my race is nou eintlik verby, jy mag nie van gemotoriseerde hulp gebruik maak nie. Hannes prop my vol pille en hoes medisyne en dan lekker kos, ek vat 'n lekker bad en kom sit voor die vuur. Ek is nou eintlik baie spyt ek het van die polisieman se hulp gebruik gemaak en Hannes wil weet wat gaan ek nou maak. Wel daar bly net een ding oor, ek moet David inlig oor wat ek aangevang het, ek sal maar op my fiets moet klim en terugry na die plek waar die polisieman my opgelaai het, dis al genade. Hannes bied aan om my terug te vat na die plek waar die polisieman my opgelaai het, daar is nie sein nie en ek stuur dadelik 'n boodskap vir David om hom in te lig oor my oortreding en wat my plan van aksie is. Ons sal more weet wat sy besluit is wanneer hy die boodskap kry, maar nou het ek rus nodig ek moet die hoes op 'n manier afskaf anders gaan ek in 'n hospitaal opeindig.
More oggend vat Hannes my terug na plek waar poliesman my opgelaai het sodat ek die stuk kan ry, en daar begin dit weer reën en dit hou nie op nie, en die wind waai en dit hou nie op nie, en ek raak gatvol sommer baie gatvol en dit gaan verby.
Die dag wat die wind van agter moet wees, is dit 'n plat oosterwind wat die reën horisontaal in my oë steek. Die pad is al so deurdrenk ek ry in 'n modderbad en ek kry myself baie jammer, die lang dae op my eie begin nou byt. By die selfoonmas naby Doringfontein besluit ek, ek het nou genoeg gehad, bel vir Melanie en sê haar ek is klaar. Sy ken my malligheid in my kop en sê toe sommer dat ek dan maar moet huistoe kom, in die wete dat ek nooit doen wat sy sê nie. Sy bel inderhaas al my pelle en vertel hulle van my voornemens en die reën verander in sms boodskappe. My sel piep-piep onophoudelik so asof dit die reën verjaag en soos dit sagter reën en ek weer die mooi kan sien kry ek nuwe moet - ek dink dis al die gebede.
Sit op die oomblik bo op die berg en kyk na die ossewa roete na Cambria. Dankie vir julle boodskappe, sonder julle sou ek nie aangegaan het nie, dankie vir julle Moerse ondersteuning, mis julle baie !
6/28/2009
First rider finishes 2009 Freedom Challenge
Sunday, 28 June 2009
Diemersfontein, WellingtonSaturday 27 June 2009In the fading light of Saturday Andrew Barnes of Pietermaritzburg crested the Du Toits Kloof Pass and started the last 10 km descent down through the Hawekwas forest to the finish of the 2009 Freedom Challenge non-stop mountain bike race from Pietermaritzburg to Diemersfontein Wine Estate outside Paarl.
By the time Barnes reached the finish darkness had set in. However, the mood amongst family and friends who were there to meet him was one of levity. He had completed the 2300 km cycle race in 14 days and 13 hours. Although he had narrowly missed the record set in 2008 his ride was quite remarkable. 10 days into the ride and emerging from the Baviaanskloof he was two days ahead of the 2008 record pace. However, the next day as he rode alongside the Droëberge from Willowmore towards Prince Albert he was slowed by gale force headwinds and two days later as he climbed from the Gamkaskloof into the foothills of the Swartberg he was forced to stop riding by a snowstorm. Despite a hard 240 kms of riding the following day that took him through the Anysberg Nature Reserve and on through Montagu and MacGregor to the Agterkliphoogte Valley he was not able to recover the lost time.
Nevertheless, arriving at Diemersfontein where he received the Basutho blanket given to every Freedom Challenge finisher he said of his ride "It was great. My preparation paid off. Until I hit the bad weather I rode to plan. I really enjoyed the riding and I also really enjoyed the people that I met along the route. This race is gold".With Barnes now settled in at Diemersfontein all eyes now turn to 2008 record holder Tim James of Team Squirt riding Scott.
James, who started from Pietermaritzburg four days after Barnes, set the early pace and led the race until a difficult day in the Stormberg saw him lose the initiative to Barnes. When James left Willowmore on Thursday afternoon Barnes still held an effective 7 hour lead over him. After stopping for the night at Rondawel, on Friday, the day that Barnes was finishing in Diemersfontein, James rode through Prince Albert, climbed the Swartberg Pass and descended into the Gamkaskloof. In the early evening he then took on the climb up the Ladder and rode through Vleiland to Rouxpos where, after 237 kms and 20 hours of continuous riding, he finally slept. In the process he moved a day ahead of Barnes.
It must now be seen whether James is able to match Barnes's pace from Rouxpos through to the finish at Diemersfontein. If so he will not only win the 2009 Freedom Challenge but will better his 2008 record by at least a day. However, James will be mindful of the fact that it was at this late stage of the 2008 race that he experienced technical difficulties that slowed his further progress.
Further back on the South Africa's Freedom Trail Marnitz Nienaber from the North West remains settled into third place. Nienaber, who is currently headed for the Baviaanskloof, has been keeping race followers entertained with his tales of daily hardship and splendour. Riders have experienced extreme cold, driving rain and knee deep snow but, as rider Esti du Plessis said, "Every day has brought something incredible". On Thursday night, riding towards Toekomst and the Darlington Dam section of the Addo Elephant National Park, Ugene Nel, who is riding with fellow Freedom Challenge Extreme Triathletes, Trevor Ball and Australian Dave Barr, was charged by a bush pig.
With the worst of the current spate of bad weather now passed, riders in the 2009 Freedom Challenge can now look forward to a few days of good riding.
Diemersfontein, WellingtonSaturday 27 June 2009In the fading light of Saturday Andrew Barnes of Pietermaritzburg crested the Du Toits Kloof Pass and started the last 10 km descent down through the Hawekwas forest to the finish of the 2009 Freedom Challenge non-stop mountain bike race from Pietermaritzburg to Diemersfontein Wine Estate outside Paarl.
By the time Barnes reached the finish darkness had set in. However, the mood amongst family and friends who were there to meet him was one of levity. He had completed the 2300 km cycle race in 14 days and 13 hours. Although he had narrowly missed the record set in 2008 his ride was quite remarkable. 10 days into the ride and emerging from the Baviaanskloof he was two days ahead of the 2008 record pace. However, the next day as he rode alongside the Droëberge from Willowmore towards Prince Albert he was slowed by gale force headwinds and two days later as he climbed from the Gamkaskloof into the foothills of the Swartberg he was forced to stop riding by a snowstorm. Despite a hard 240 kms of riding the following day that took him through the Anysberg Nature Reserve and on through Montagu and MacGregor to the Agterkliphoogte Valley he was not able to recover the lost time.
Nevertheless, arriving at Diemersfontein where he received the Basutho blanket given to every Freedom Challenge finisher he said of his ride "It was great. My preparation paid off. Until I hit the bad weather I rode to plan. I really enjoyed the riding and I also really enjoyed the people that I met along the route. This race is gold".With Barnes now settled in at Diemersfontein all eyes now turn to 2008 record holder Tim James of Team Squirt riding Scott.
James, who started from Pietermaritzburg four days after Barnes, set the early pace and led the race until a difficult day in the Stormberg saw him lose the initiative to Barnes. When James left Willowmore on Thursday afternoon Barnes still held an effective 7 hour lead over him. After stopping for the night at Rondawel, on Friday, the day that Barnes was finishing in Diemersfontein, James rode through Prince Albert, climbed the Swartberg Pass and descended into the Gamkaskloof. In the early evening he then took on the climb up the Ladder and rode through Vleiland to Rouxpos where, after 237 kms and 20 hours of continuous riding, he finally slept. In the process he moved a day ahead of Barnes.
It must now be seen whether James is able to match Barnes's pace from Rouxpos through to the finish at Diemersfontein. If so he will not only win the 2009 Freedom Challenge but will better his 2008 record by at least a day. However, James will be mindful of the fact that it was at this late stage of the 2008 race that he experienced technical difficulties that slowed his further progress.
Further back on the South Africa's Freedom Trail Marnitz Nienaber from the North West remains settled into third place. Nienaber, who is currently headed for the Baviaanskloof, has been keeping race followers entertained with his tales of daily hardship and splendour. Riders have experienced extreme cold, driving rain and knee deep snow but, as rider Esti du Plessis said, "Every day has brought something incredible". On Thursday night, riding towards Toekomst and the Darlington Dam section of the Addo Elephant National Park, Ugene Nel, who is riding with fellow Freedom Challenge Extreme Triathletes, Trevor Ball and Australian Dave Barr, was charged by a bush pig.
With the worst of the current spate of bad weather now passed, riders in the 2009 Freedom Challenge can now look forward to a few days of good riding.
6/26/2009
Dag 11 Gansvlei - Van de Venterskraal
Ek stap by my beskerm engel Oom Gawie van Ganslei se deur uit en betree 'n sprokieswêreld, spierwit sneeu lê die hele wêreld vol. Ek het nog nooit so baie sneeu in my lewe gesien nie, dis oral en ek neem die een foto na die ander.
Al ooit gehoor van kraak vars, wel dis kraak vars sneeu en ek maak die eerste nuwe spore in die sprokiewêreld. Van ry is daar nie sprake nie die sneeu is te diep en jy weet nie wat onder die sneeu skuil nie en ek stoot my fiets al huppelend voort. Die sneeu knars onder my voete en die fiets rol redelik maklik daaroor. Bogekom besef ek hoe gelukkig ek eintlik was, Oom Gawie moet 'n regte engel wees, hy was reg op plekke lê die sneeu regtig 'n meter diep, die hele pad is toe gesneeu, ek sou verseker vir rageltjie hier onmoet het. Ek neem 'n paar foto's wat my sekerlik weer sal teruglok vir meer, aan die Coetzerskloof kant van die Schufteberg lê die sneeu nie so dik nie, maar dis nogsteeds prentjie mooi. Mens moet seker maar baie suffer voor die Freedom challenge jou in nooi om sy prag te kan geniet.
Op pad na De Doorns support station neem ek so kort draai seker so kilo of wat afgedwaal, maar ek is glad nie spyt daaroor nie, sien eers twee rooikatte en toe die lang verlore ou chevy, ou bakkies het nog altyd diep spore in my hart getrap. Ek verlang na my ou Ford F250 4x4, dis nou 'n regte bakkie, nee mens kan dit nie 'n bakkie noem nie, 'n hond eet uit 'n bakkie, dis 'n trokkie en my ou Trokkie sou nou lekker hier gery het.
By de Doorns aangekom bevind ek my voor 'n toe deur, daar is nie sein nie en ek dwaal al om die opstal opsoek na 'n inkom plek, moedeloos gaan sit ek op die stoep en wag vir die boer, 'n half uur gaan verby en sielsongelukkig sit ek en wag en ek kry 'n besieling en voel aan die voordeur en wragtig dis oop. Ek stap in al roepende, daar moet iemand binne wees, jy los mos nie 'n huis netso oop nie en toe kom ek op die brief in die kombuis af. Dis 'n self sorg opstal, maak jouself tuis eet genoeg en sterkte vir jou tog vorentoe, o ja maak net die deur toe wanneer jy die huis verlaat. As jy jou huis in jou tuisdorp ooplos sal jy baie bly wees om die mure oor te hê nadat weldoeners die binnegoed oor die aarde versprei het......
Ek maak vir my 'n lekker bord kos warm, drink 'n glas coke of twee en val vernuwe in die Freedom pad, op pad na Vandeventers kraal, nou vir die Struishoek portage, moet die begin in daglig maak, dis glo nie grappies in die nag nie, die hele plek word deur hoë kranse omsingel. Dit word weer 'n dolle gejaag na die laaste ligstrale, ek was nog nooit bang vir die donkerte nie, maar die Freedom Challenge bring 'n versigtigheid in my mee, eintlik meer 'n ontsag vir die donker, alles gebeur stadiger en geskied met baie respek.
Ek betree die Struishoek portage met laaste lig en jy sal dit nie glo nie, iemand het die plek met wit kalk klippe gemerk, en ek beweeg van die een gebleikte klip na die ander. Die portage is nie baie lank nie, seker so vyf kilometer en dis afdraande, maar ongenaakbaar ongelyk en dit sluk tyd in soos ek water van my bottel insluk. Dit hou net aan en aan, onrybaar aan, jy kan stoot of dra maar dit gaan jou dieselfde tyd vat en baie daarvan. Onder aangekom sien ek iemand met 'n flitslig, ek draai om en ontmoet vir Oom David Hobson die baas van Struishoek. Oom David is die man met die briljante gedagte om Struishoek met kalk uit te merk, en nou nooi hy my vir 'n oorslaap, en ek kan sien dis aardse mense die en ek oorweeg dit. Die gedagte dat Carl warm op my spoor is dwing my die donkerte in, dis nog net 40km verder en ek wys Oom David se offer van die hand.
My sel lui, dis Eduard, hy verneem net hoe dit gaan en lig my sommer in dat die boere vir Carl aanhits en opsweep om my in te haal, en ek ken vir Crous, hy het nie baie aansporing nodig nie. Crous het 'n hele peleton opgesaal en dryf nou sy nuutgevonde peleton deur die vlaktes, en wanneer die een ryer afval saal hy die volgende troep op. Carl was lank in die valskerm batejon en ek kan net dink hoe hy sy nuwe troepe aanhits......
So 20km van Vandeventerskraal kry ek die geur van gebraaide skaap tjops, die boere braai en my mond water, drup eintlik vir so skaap tjoppie, man dit sal nou lekker wees en ek ry baie stadig verby in die hoop om raakgesien en jammer gekry te word, maar helaas is die geur van lekker gebraai skaap tjops al wat ek sal smul. Ek kom op die plek waar Vandeventerskraal veronderstel is om te wees, die pad is vars geskraap en ek soek die afdraai na die opstal, maar van 'n afdraai is daar geen sprake nie. Ek ry tot teen die T-aansluiting, draai om retireer terug op my pad soek die afdraai, maar niks. Bel vir David, hy verduidelik iets van 'n paal met die naam Vandeventerskraal in yster letters uitgekerf en 'n Freedom Challenge bokkie bo aan, wat duidelik langs die pad staan, ek moet net daar indraai, wat kan nou so moeilike wees ?
Ek soek die verdomde paal, daar is geen teken van afdraai nie, bel weer vir David en hy verseker my ek moet naby wees want daar is net sein naby die afdraai en soos 'n bloedhond snuffel ek die pad vir engige afdraai. Die skraper wat die pad so lekker gelyk geskraap het, het 'n skouer geskraap en die afdraai toegeskraap, so 10 m weg van die pad in die stuk donkerte vind ek die paal met die yster gekerfde letters, ek sug van verligting en pak die laaste deel van die pad aan na die opstal. Een ding wat my dwars in die krop steek en hoog dedonner in maak, is wanneer ek onndige tyd verspil, jy weet jy's daar, dit moet naby wees, maar jy is nie daar nie, ek het sopas 'n halfuur van rus gemors na die afdraai.
Teen 22H00 betree ek Vandeventerskraal se opstal, smaak my hier het eens op 'n tyd reuse gebly, die plafoone is seker 4 meter hoog, ek dwaal van die een vertrek na die ander, vind die kombuis en begin dadelik smul aan die lekker boere kos. Pensie vol, klaar gestort daal ek in my eie opstal op 'n bed neer, en ek wonder waar bevind Carel Crous en sy peleton hulle nou ?
Subscribe to:
Posts (Atom)